60years

Δημοσιεύματα

 ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

  Πώς δουλεύουν τα σχολεία αντιαυταρχικής 
  εκπαίδευσης στην Ελλάδα.

 ΒΗΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ   Όταν τα παιδιά παίζουν μουσική
 ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ   Έκθεσις Κολεγίου
 ΕΜΠΡΟΣ   Τα ελληνόπουλα και η μουσική
 ΕΣΤΙΑ   Τα Μοντεσσοριανά σχολεία
 ΒΡΑΔΥΝΗ   Επιστολή Δημήτρη Μυράτ
 ΒΡΑΔΥΝΗ   Οπερέτα από παιδιά
 ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ   Συναυλίες στην Ευρώπη θα δώσουν 
  Ελληνες  μαθητές
 ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ   Θα δώσουν 3 συναυλίες στη Σουηδία
ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ   Η "κουτσομπόλα" στο "Εφημεριδάκι"
 ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ   Ένα υποδειγματικό Μοντεσσοριανό σχολείο
 ΤΟ ΒΗΜΑ   Γελαστή Παιδεία
 ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ   Οι μικροί μας φίλοι
 ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ   ΜΟΥΣΙΚΗ : Μέρος της γενικής αγωγής 
  του παιδιού
 ΤΑ ΝΕΑ   Συγχαρητήρια στο μικρό μαέστρο
ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ   Για να μαθαίνουν καλύτερα χωρίς να βαριούνται 
  οι πιτσιρίκοι μας
 ΤΟ ΒΗΜΑ   Γελαστή Έκσταση

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 
Πώς δουλεύουν τα σχολεία αντιαυταρχικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα
Οι μαθητές πιέζονται και από το σπίτι και από το σχολείο. Η γνωστή νοοτροπία των γονιών από τη μια μεριά, που θέλουν τα παιδιά τους "πρώτα και καλύτερα" και το εκπαιδευτικό σύστημα από την άλλη, που απωθεί τους μαθητές.

Ρεπορτάζ της Κ. ΤΣΑΡΑΓΚΛΗ

Από την έρευνα της εφημερίδας μας φάνηκε ότι πέρα από την καταπίεση των γονιών, φταίει και κάτι άλλο. Μαθητές και εκπαιδευτικοί συμφωνούν σε ένα σημείο : Το εκπαιδευτικό σύστημα είναι αυταρχικό.
Στην Ελλάδα λειτουργούν Μοντεσσοριανά σχολεία, που εφαρμόζουν την αντιαυταρχική εκπαίδευση. Λίγα όμως είναι πραγματικά Μοντεσσοριανά.
Επισκεφθήκαμε ένα από αυτά. Μέσα σε ειδυλλιακό περιβάλλον, ή έννοια της εκπαίδευσης δίνεται με ξεχωριστό τρόπο, που σε τίποτα δεν μοιάζει με αυτή του κοινού σχολείου που ξέραμε μέχρι τώρα.
Οι μαθητές των Μοντεσσοριανών σχολείων ζουν σε ένα χώρο γεμάτο πράσινο, ζεστασιά και φιλικότητα. Εκείνο που κάνει αμέσως ιδιαίτερη εντύπωση είναι η ζωντάνια και τα χρώματα που επικρατούν. 
"Παιδοκεντρικό"

Το σύστημα των Μοντεσσοριανών σχολείων είναι "παιδοκεντρικό". Ο δάσκαλος είναι αυτός που δίνει το ερέθισμα για το χώνεμα των γνώσεων και οι μαθητές παίρνουν όσες μπορούν, χωρίς να υπάρχει περιορισμός στο χρόνο.
Το πλούσιο παιδαγωγικό υλικό δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να δημιουργούν και να καταλαβαίνουν αυτά που διδάσκονται. Μπορούν να ασχοληθούν, όση ώρα θέλουν, με κάποιο αντικείμενο που τα ενδιαφέρει.
Το σχολείο έχει αποδεσμεύσει τα παιδιά από όλες εκείνες τις εργασίες που είναι καθαρά τυπικές, όπως π.χ. η αντιγραφή, και έτσι τους μένει χρόνος να κάνουν παραγωγική δουλειά. Δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην ανάγκη των παιδιών για παιχνίδι. Ξέρουν ακόμα και τα μικρά του νηπιαγωγείου ότι το διάλειμμα είναι δικαίωμά τους. Κανείς δεν μπορεί να τους το στερήσει και έμαθαν να το διεκδικούν όταν πρέπει.
Η εκπαίδευση αρχίζει στα δυόμισι χρόνια. Από πολύ νωρίς τα παιδιά μαθαίνουν να κάνουν μόνα τους ορισμένες δουλειές. Πλένουν τα αντικείμενα που χρησιμοποιούν για το φαγητό τους και τις πετσέτες τους. "Η πραγματική έκφραση της αντιαυταρχικής παιδείας", λέει ο "κύριος Θανάσης", όπως αποκαλούν τα παιδιά το δάσκαλό τους, "είναι να αποφασίζει το παιδί και όχι ο δάσκαλος". 
Στα Μοντεσσοριανά σχολεία οι μαθητές συνεργάζονται με το δάσκαλο και δεν είναι απλοί δέκτες. Υπάρχει διάλογος για όλα τα θέματα. Το πλεονέκτημα του σχολείου είναι ότι αντιμετωπίζει το κάθε παιδί σαν άτομο και όχι σαν μονάδα του συνόλου. Η δυνατότητα αυτή υπάρχει γιατί ξέρουμε κάθε τι που απασχολεί τα παιδιά. Είναι κάτι που λείπει από το κοινό σχολείο, όπου ο αριθμός των παιδιών είναι μεγάλος.
Πιστεύουμε ότι το νηπιαγωγείο και το Δημοτικό δεν είναι το μέρος που κάνει τα παιδιά πανεπιστήμονες. Ένας μικρός Αϊνστάιν σίγουρα δεν είναι ευτυχισμένος και δεν κάνει ευτυχισμένους και τους γύρω του. Θεωρούμε ότι το νηπιαγωγείο και το Δημοτικό είναι σχολεία περισσότερο αγωγής, παρά μόρφωσης. Το βασικό είναι να μάθουν τα παιδιά να παίρνουν τις ευθύνες που ταιριάζουν στην ηλικία τους.
Είναι αποδεδειγμένο ότι τα μικρά παιδιά δεν μπορούν να μείνουν πολλή ώρα χωρίς να κινηθούν. Μετά από ένα τέταρτο, η προσοχή τους αποσπάται και δεν παρακολουθούν το δάσκαλο. Αυτό, στα Μοντεσσοριανά σχολεία αντιμετωπίζεται με πολύ ωραίο τρόπο. Δίνεται η δυνατότητα στα παιδιά να κινηθούν. Σηκώνονται, χρησιμοποιούν το παιδαγωγικό υλικό και συζητούν μεταξύ τους.
"Η ελευθερία τους έχει οπωσδήποτε όρια", λέει ο κ. Θανάσης. "Η έννοια της τιμωρίας δεν υπάρχει στο σχολείο, έτσι όπως εφαρμόζεται στα κοινά σχολεία. Τα παιδιά ξέρουν ότι θα χάσουν ένα μέρος από την ελευθερία τους, αν κάνουν κάποιο παράπτωμα. Αυτό είναι αποτέλεσμα του διαλόγου που έχουμε μαζί τους".
  

Επιστροφή στην κορυφή

 

ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Όταν τα παιδιά παίζουν μουσική
     
Τα παιδιά δε χρειάζεται να έχουν ταλέντο για να μάθουν μουσική ή για να αγαπήσουν τη μουσική. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τους ανοίξουμε το δρόμο και μάλιστα σωστά.

Τις προάλλες στον "Παρνασσό" το Πρότυπο Μοντεσσοριανό σχολείο που διευθύνει η κ. Αικ. Παρασκευοπούλου, έδωσε μια συναυλία. Μπροστά στα έκπληκτα μάτια -και αυτιά- των μεγάλων που είχαν κατακλύσει την αίθουσα, παιδιά του Νηπιαγωγείου και του Δημοτικού - που θα έπρεπε να τα είχε δει ο υπουργός Παιδείας - έδειξαν μια εκπληκτική ικανότητα : με τα δικά τους μέσα που είναι, κυρίως, φλογέρες, μεταλλόφωνα, ξυλόφωνα και κρουστά, έδειξαν πόσο έχουν αφομοιώσει το Χαίντελ και το Σούμπερτ. Θαυμάσιος ήχος, μα πιο θαυμαστή η ακρίβεια και η πειθαρχία τους.
Μήπως βρισκόμαστε μπροστά σ' ένα θαύμα ; Ίσως. Υπάρχουν παιδιά στις μέρες μας που δεν παίζουν βώλους, δεν ασκούνται με το "κουτσό" και δεν παίζουν μόνο "κλέφτες κι' αστυνόμους". Υπάρχουν παιδιά που ανακάλυψαν τη γλώσσα της μουσικής. Μιλάνε για Μπαχ σα να ήταν παλιός τους γνώριμος. Γράφουν τραγούδια με δικές τους νότες και τα χαρίζουν στη δασκάλα τους. Κρατάνε σφιχτά τη σάκα και στο άλλο χέρι τη φλογέρα τους.
Παίζουν μουσική και, σε πολλές περιπτώσεις, παρασέρνουν ακόμα και τους ίδιους τους γονείς τους να μάθουν κι' αυτοί να παίζουν στη φλογέρα Μότσαρτ ! Πολλά τέτοια παραδείγματα υπάρχουν. Οι γονείς, για να μη χαλάσουν το χατίρι του παιδιού, τι να κάνουν ; Αγοράζουν και μια δεύτερη φλογέρα κι' αθέλητα ίσως μαθαίνουν Μότσαρτ. Και τότε αρχίζουν τα ουρλιαχτά και οι συστάσεις : "μπαμπά έλα να παίξουμε", "όχι μπαμπά θ' αρχίσω εγώ πρώτος, η μαμά δεν ξέρει", "μπαμπά δεν προσέχεις", "η μαμά να μάθει κι' αυτή φλογέρα". Τελικά, ο "βιρτουόζος" του σπιτιού έχει καταφέρει κι' έχει μάθει τους γονείς του μουσική !
Βλέποντας κανείς όλα αυτά τα παιδιά των 7, των 8 και των 9 χρόνων να διαβάζουν με υπομονή μπροστά στις παρτιτούρες, θα έλεγε πως η μουσική έχει μεταβληθεί σε κομμάτι της ζωής τους ή ότι η μουσική είναι το παιχνίδι που ανακάλυψαν το 1977. Μιλάνε με μεγαλύτερη ευκολία για το Μπετόβεν, παρά για οτιδήποτε άλλο. Και το πιο σπουδαίο : σχεδόν πάντοτε, τα ίδια τα παιδιά, επιβάλλουν το δικό τους παιχνίδι.
Δεν ήταν δύσκολο να νικήσει η μουσική. Τα παιδιά - όπως εξηγεί η κ. Αικ. Παρασκευοπούλου- δε χρειάζεται να έχουν ταλέντο για να μάθουν μουσική ή για ν' αγαπήσουν τη μουσική. "Τι χρειάζεται λοιπόν ; Ενδιαφέρον από την πλευρά του παιδαγωγού. Όλα τα παιδιά μπορούν να μάθουν μουσική χωρίς να είναι ταλέντα. Άλλωστε, εκείνο που ενδιαφέρει, είναι να δοθεί σ' όλα τα παιδιά μια μουσική αγωγή και ν' αγαπήσουν τα κλασσικά αριστουργήματα. Βλέπετε ένα παιδί που διευθύνει την ορχήστρα - κι' όλα τα παιδιά διευθύνουν την ορχήστρα. Μη φαντασθείτε ότι αυτά τα παιδιά θέλουμε να τα κάνουμε μαέστρους ! Προς Θεού. Εκείνο που ενδιαφέρει είναι να διευθύνουν το ίδιο καλά, αύριο που θα μεγαλώσουν, το σπίτι τους ή την επιχείρησή τους"
ΑΝΔΡ. ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ
 

Επιστροφή στην κορυφή


ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΕΙΚΟΣΙΤΕΤΡΑΩΡΑ
=========================== 
ΕΚΘΕΣΙΣ ΚΟΛΕΓΙΟΥ 
Η μεγάλη αίθουσα του "Παρνασσού" φιλοξενεί, αυτές τις μέρες, μια ενδιαφέρουσα έκθεση όλων των οργάνων και πλαστικών βοηθημάτων εποπτικής διδασκαλίας του Μοντεσσοριανού σχολείου, που έχει προσαρτηθεί στο Κολέγιο Οικιακής Οικονομίας, που έχει, τα τελευταία χρόνια δημιουργηθεί από την παιδαγωγό ανωτέρας ολκής κ. Ζαχοπούλου και λειτουργεί με μεγάλη επιτυχία κάτω από τη φωτισμένη διεύθυνση και διδασκαλία της. Τέτοια κολέγια, τέτοια σχολεία για την προετοιμασία των κοριτσιών, στο μεγάλο εθνικό και ανθρώπινο ρόλο της μητέρας και της κυβερνήτρας της οικογένειας και του σπιτιού υπάρχουν σε πολλές πόλεις άλλων χωρών. Εμείς στην Ελλάδα δεν έχουμε παρά ένα, αυτό της κ. Ζαχοπούλου, που κατορθώνει να ζει, χάρις στην αγάπη και το ζήλο της κι' έναν καθημερινό της αγώνα μέχρις αυτοθυσίας. Υπάρχουν σ' αυτήν την έκθεση όργανα και βοηθήματα εποπτικής διδασκαλίας, κατασκευασμένα απ' όλων των ειδών τις ύλες και για όλους τους κλάδους του διδακτέου υλικού. Για τη Γεωμετρία, τη Στερεομετρία, την Αριθμητική, την Άλγεβρα, για όλα τα μαθηματικά. Γι' αυτά τα δυσπρόσιτα μαθήματα υπάρχουν κατάλληλα εποπτικά κατασκευάσματα. Το πυθαγόρειο θεώρημα π.χ. αντί να παρουσιάζεται στο παιδί με τη γνωστή γραμμική εικόνα, δίδεται με κινητά γεωμετρικά επίπεδα, ώστε ο μαθητής να παίρνει τα κομμάτια τους και μ' αυτά να …κατασκευάζει το τετράγωνο της υποτεινούσης και τα τετράγωνα των δύο άλλων πλευρών. Τίποτα δεν μένει στην περιοχή του αφηρημένου, όλα γίνονται συγκεκριμένα και ο μαθητής τα κάνει άμεσα, ζωντανά, δικά του. Έτσι το θεώρημα, ότι το τετράγωνο της υποτεινούσης παντός ορθογωνίου τριγώνου ισούται με τα τετράγωνα των δύο άλλων πλευρών, δεν είναι πια αέρας φρέσκος και θέμα παπαγαλισμού, αλλά πραγματικότητα για το μαθητή που μπορεί εμπράκτως να την αποδείξει. 
Είναι περιττό να εξάρω την υπηρεσία που προσφέρουν στο παιδί για την εκμάθηση της Στερεομετρίας, όταν η εποπτική διδασκαλία βάζει μπροστά του τους στερεούς όγκους των κώνων, των πρισμάτων και των πυραμίδων. Όλες οι δυσκολίες των στερεομετρικών θεωρημάτων γίνονται παιγνιδάκι.
Αλλά και της ιστορίας η διδαχή απλοποιείται με το Μοντεσσοριανό σύστημα, όπου μπαίνουν για βάση ορισμένοι μεγάλοι ιστορικοί σταθμοί σε γραμμικό πίνακα, όπου οι αποστάσεις από τα δευτερεύοντα ιστορικά γεγονότα είναι ανάλογα προς τα χρονικά διαστήματα. Πολύ διασκεδαστικός είναι ο μεγάλος εποπτικός πίνακας της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, όπου μια νόστιμη ζωγραφιά με κινητές φιγούρες δίνει την πορεία του Ιησού προς τα Ιεροσόλυμα, με το φαιδρό επεισόδιο του Ζακχαίου, που ανέβηκε στη συκομωρέα για να δει τον Κύριο.
Αλλά δεν είναι δυνατόν στο στενό χώρο ενός χρονογραφήματος ν' αποδοθεί η φαντασμαγορία της πρωτότυπης αυτής εκθέσεως. Και σπεύδω να τελειώσω με τη σύσταση ότι μια τέτοια κολοσσιαία εργασία πρέπει να την προσέξουμε και να την προστατεύσουμε και να τη βοηθήσουμε. Ο τόπος έχει την ανάγκη της.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΕΛΑΣ
   

Επιστροφή στην κορυφή

ΕΜΠΡΟΣ 
ΣΑΒΒΑΤΟ 16 ΙΟΥΝΙΟΥ 1973
Τα ελληνόπουλα και η μουσική 
"Η διδασκαλία του μαθήματος της Μουσικής στα σχολεία είναι μια αποτυχία με πολλές 
επιπτώσεις"
Το θέμα εθίγη τελευταία σε δημόσια συζήτηση από το "Σύνδεσμο Ελλήνων Συνθετών". Ωστόσο, η λύση του μουσικού εκπαιδευτικού προβλήματος ίσως δόθηκε με μια απλή επίδειξη, την περασμένη Πέμπτη, στον "Παρνασσό", σ' ένα μαθητικό μουσικό απόγευμα. Ήταν μια εκδήλωση των Μοντεσσοριανών Προτύπων Σχολείων. Σ' αυτή δεν έλαβαν μέρος τα ταλαντούχα παιδιά, αλλά το σύνολο των παιδιών του Δημοτικού. Ότι επεδείχθη δεν ήταν αποτέλεσμα ιδιαίτερου μαθήματος, αλλά της ώρας της Μουσικής που προβλέπεται από το πρόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας.
Παρ' όλο, όμως, ότι υπάρχει στο πρόγραμμα των Δημοτικών Σχολείων, των Γυμνασίων και των Παιδαγωγικών Ακαδημιών το μάθημα της Μουσικής ,δεν αποδίδει, παρ' όλες τις φιλότιμες προσπάθειες των διδασκόντων. Φαίνεται ότι το μάθημα αυτό εφαρμόζεται μόνον σαν Ωδική, για λόγους καλύψεως των εκδηλώσεων του Σχολείου και όχι για την αγωγή του παιδιού με σύγχρονες μεθόδους.
Η Αικατερίνη Παρθενίου-Παρασκευοπούλου, που διδάσκει το μάθημα της Μουσικής, εφαρμόζει ένα παιδαγωγικό σύστημα που βασίζεται σε ένα σοφό συνδυασμό : Νταλκρόζ, Ορφ και Μοντεσσόρι. Είναι βέβαια γνωστά τα τρία αυτά ονόματα που λάμπουν στο παιδαγωγικό στερέωμα. Η κ. Παρασκευοπούλου ξεκίνησε από την Ψυχολογία και την Παιδαγωγική για να εφαρμόσει το σύστημά της από τα μέσα του περσινού σχολικού έτους και το φετινό. Το αποτέλεσμα της παιδικής ορχήστρας θα γίνει πιστευτό μόνον από εκείνον που θα το δει και θα το ακούσει ο ίδιος.
Απορούμε γιατί τα Υπουργεία Παιδείας και Πολιτισμού δεν εκμεταλλεύθηκαν την έτοιμη αυτή εργασία, που βασίζεται σε παιδαγωγικές αρχές αναμφισβήτητης αξίας. Τα Ελληνόπουλα έχουν πολλές δυνατότητες όταν τους δοθεί το θέμα σωστά. Αυτό το "σωστά" μπορεί να πάρει η Πολιτεία από την κ. Καίτη Παρασκευοπούλου. Πού αλλού θα βρει τόσες επιστημονικές αρχές προσαρμοσμένες στην ελληνική πραγματικότητα ; 

Γ.Δ.Μ.

    
Επιστροφή στην κορυφή


ΕΣΤΙΑ
Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΙΝΗΣΙΣ 

ΤΑ ΜΟΝΤΕΣΣΟΡΙΑΝΑ ΣΧΟΛΕΙΑ 
Την παρελθούσαν εβδομάδα επραγματοποιήθη μία εκδήλωσις που αξιοί την ιδιαιτέραν προσοχήν μας. Πρόκειται δια την συναυλίαν και μουσικο-θεατρικήν παράστασιν που έδωσαν τα υπό την διεύθυνσιν της κ. Καίτης Παρασκευοπούλου "Μοντεσσοριανά Σχολεία" εις το Πολιτιστικό Κέντρον Κηφισιάς.
Το παρόν σημείωμα εν τούτοις δεν θα επικεντρωθή εις τα πράγματι αξιοθαύμαστα επιτεύγματα ενός ιδιωτικού σχολείου κατωτέρας εκπαιδεύσεως, οι μαθηταί του οποίου από του νηπιαγωγείου ήδη, μετέχουν, όλοι ανεξαιρέτως και εθελοντικώς εις το μάθημα της μουσικής (μία ελευθέρα επιλογή ενός εκάστου), και συγκροτούν ορχήστρας πνευστών και κρουστών, που βραβεύονται κατά συνέχειαν εις την αλλοδαπήν. Διότι εκείνο που ελκύει κυρίως το ενδιαφέρον μας εν προκειμένω είναι η εις την εκδήλωσιν συμμετοχή των παιδιών των Δημοσίων Σχολείων της Κηφισιάς!

ΛΙΑΝΑ ΡΟΥΣΣΙΑΝΟΥ ΠΙΠΕΡΑΚΗ 
    

Επιστροφή στην κορυφή

Η βραδυνή

SPOTS 
Ο Δημήτρης Μυράτ, πάντα προβληματιζόμενος, μας έστειλε την ακόλουθη, άκρως ενδιαφέρουσα επιστολή :

Aγαπητή "Βραδυνή", 

Τη νύχτα του Σαββάτου, η τηλεόραση μετέδωσε συναυλία μικρών μαθητών με διευθυντή ορχήστρας τον πιο πιτσιρίκο, αξιέπαινη πρωτοβουλία και καρπός μόχθου μιας εμπνευσμένης δασκάλας. Κι' αυτό μου θύμισε την απορία Γερμανού επίσημου στο Τόκιο, πριν από λίγα χρόνια, για τη θαυμαστή χορωδία νέων που τραγούδησε προς τιμήν του γερμανικά χορωδιακά άσματα : "Είναι η εθνική σας χορωδία" ; ρώτησε. "Όχι", του απάντησαν, "είναι η χορωδία του πλαϊνού σχολείου".
Στην Ιαπωνία το μάθημα της μουσικής είναι υποχρεωτικό και με την αποφοίτηση από το σχολείο ο μαθητής πρέπει να έχει και δίπλωμα σε κάποιο όργανο της αρεσκείας του. Κι' αυτό δεν εμπόδισε την Ιαπωνία να είναι μια απ' τις πιο προηγμένες στην τεχνική χώρες. Μήπως θα έπρεπε και εμείς, αντί της θεατρικής παιδείας, που κινδυνεύει να εφαρμοσθεί μάλλον άσχημα, ν' αγωνιστούμε για την καθιέρωση της υποχρεωτικής διδασκαλίας της μουσικής στα σχολεία ; 
 Ευχαριστώ για τη φιλοξενία
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΡΑΤ
    
 

Επιστροφή στην κορυφή


Η βραδυνή

Οπερέτα από παιδιά
"Η δεξίωση του κυρίου Φιγουριάδη" είναι μια οπερέτα που για δύο μόνο παραστάσεις θα παιχθεί σε κεντρική αθηναϊκή σκηνή, στις πρώτες ημέρες του Απρίλη. Όμως, εμείς δεν θα σταθούμε τόσο στο έργο, όσο στους ερμηνευτές του. Τους μουσικούς δηλαδή, που αποφάσισαν να φέρουν το κοινό κοντά στο μουσικό είδος που λέγεται οπερέτα.
Οι μουσικοί που θα παίξουν τη "Δεξίωση του κυρίου Φιγουριάδη" δεν είναι ιδιαίτερα γνωστοί στο ευρύ κοινό κι' αυτό γιατί δεν τους το επιτρέπει η ηλικία τους και οι άλλες υποχρεωτικές τους ασχολίες. Οι μουσικοί αυτοί είναι 8-11 ετών και αποτελούν την ορχήστρα των Προτύπων Μοντεσσοριανών Σχολείων, η οποία, σημειωτέον, βραβεύτηκε σε σχετικό διαγωνισμό στην Ολλανδία.
Χθες το πρωί η διευθύντρια της Σχολής κ. Καίτη Παρασκευοπούλου-Ζαχοπούλου, που μοιάζει να έχει κάνει προσωπική της υπόθεση την επιτυχία της ορχήστρας - με τόσο ζήλο δουλεύει γι' αυτήν - μας έδωσε την ευκαιρία να πάρουμε μια μικρή ακουστική γεύση των επιδόσεων των μικρών μουσικών. Τα σχόλια περιττεύουν… Η εικόνα που παρουσιάστηκε μπροστά μας ήταν πέρα από κάθε προσδοκία. Όχι τόσο επειδή το ταλέντο των μικρών και οι σωστές τους αποδόσεις μιας γοήτευσαν, αλλά, κυρίως, γιατί οι μικροί μαέστροι μας άφησαν όλους έκπληκτους με τη δεξιοτεχνία τους έτσι καθώς διηύθυναν τα υπόλοιπα παιδιά, με τα μικρά τους χεράκια να κινούνται με…"μητροπουλική" δεινότητα !
Το μουσικό έργο που θα παρουσιάσουν τα παιδιά σε λίγες ημέρες, στα πλαίσια του Έτους του Παιδιού, περιλαμβάνει και συνθέσεις παιδιών και αποτελεί ένα μονάχα δείγμα της δουλειάς που μέχρι τώρα έχει κάνει η ορχήστρα. Τις δύο αυτές παραστάσεις, οργανώνει ο Σύλλογος για τη διάδοση της Μοντεσσοριανής Παιδείας και οι εισπράξεις από αυτές τις δύο εκδηλώσεις θα διατεθούν για κοινωφελείς σκοπούς που θα έχουν βέβαια, σαν βασικό τους άξονα τα μικρά παιδιά.
Εκτός όμως από αυτή την υλική σκοπιά οι οργανωτές είχαν σαν στόχο τους το να γίνει ευρύτερα γνωστή η προσπάθεια αυτή και έτσι να γίνει συνείδηση σε αρκετούς το ότι τα παιδιά έχουν φοβερές ικανότητες και μπορούν να δημιουργήσουν σημαντικά πράγματα, φτάνει μόνο να κατευθυνθούν σωστά. Όπως τα παιδιά αυτής της ορχήστρας που :
1) Δεν έχουν σπουδάσει μουσική.
2) Δεν είναι ΤΑ προικισμένα, αλλά το σύνολο των μαθητών ενός σχολείου από 6 χρόνων και πέρα και
3) Δεν ξοδεύουν όλες τους τις ώρες γι' αυτή τους την ασχολία, παρά μόνον όση ώρα προβλέπεται σαν μάθημα από το υπουργείο Παιδείας.

ΜΠΕΛΛΑ ΜΗΛΟΠΟΥΛΟΥ 
    
 

Επιστροφή στην κορυφή

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Μ. ΤΕΤΑΡΤΗ 19 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1995
Συναυλίες στην Ευρώπη θα δώσουν Έλληνες μαθητέςΣήμερα θα εμφανισθούν στο Λουξεμβούργο.
------------------------------------------------------------------------- 
Το "Μεσσία" του Χαίντελ ψάλλουν σήμερα στο Λουξεμβούργο 50 Έλληνες μαθητές, ηλικίας 8-12 χρόνων. Η ορχήστρα των μαθητών των "Μοντεσσοριανών Σχολείων" έχει προσκληθεί και στις Βρυξέλλες από το "Μουσικό ίδρυμα Musicale Ferme du Bureau", ενώ στο Λουξεμβούργο η ορχήστρα που διευθύνουν οι ίδιοι οι μαθητές θα πραγματοποιήσει συναυλίες, υπό την αιγίδα του εκεί Έλληνα πρεσβευτή. Η πρόσκληση των μαθητών από το Μουσικό ίδρυμα περιλαμβάνει και μια συναυλία στο Πανεπιστήμιο της Louvain.
Με ξυλόφωνα, μεταλλόφωνα, κρουστά και φλογέρες οι μαθητές, που έχουν δώσει περισσότερες από 100 συναυλίες στην Ελλάδα και 4 στο εξωτερικό, θα εκτελέσουν έργα του Μπραμς, του Σούμπερτ, του Μότσαρτ, του Βέρντι, καθώς και σερενάτες και καντσονέτες. Το πρόγραμμα της μαθητικής ορχήστρας περιλαμβάνει ακόμη και την εκτέλεση ελληνικών παραδοσιακών μουσικών σκοπών, στην προσπάθειά τους να "μεταφέρουν" στο εξωτερικό ένα κομμάτι Ελλάδας. Οι μαθητές, με την υποστήριξη της καθηγήτριάς τους κ. Παρασκευοπούλου-Ζαχοπούλου, επέλεξαν νησιώτικους και καλαματιανούς σκοπούς.
Σύμφωνα με τον υπεύθυνο του σχολείου, βασικός σκοπός της ορχήστρας είναι να συμπεριλάβει στους κόλπους της την πλειονότητα των μαθητών, ανεξαρτήτως από το ταλέντο και τις δεξιότητές τους. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η συμμετοχή σε μια ορχήστρα βοηθάει την κοινωνικοποίηση των μαθητών και αναπτύσσει το ταλέντο, εάν υπάρχει, ενώ βοηθάει τους μαθητές να γίνουν καλοί ακροατές της μουσικής.

Θα δώσουν τρεις συναυλίες στη Σουηδία
Η ΠΑΙΔΙΚΗ ορχήστρα των Μοντεσσοριανών Σχολείων, είναι καλεσμένη στη Σουηδία για να δώσει 3 συναυλίες. Η ορχήστρα που αποτελείται από παιδιά από 8 έως 11 ετών θα ερμηνεύσει έργα των : Μότσαρτ, Σούμπερτ, Βέρντι, καντάδες, καντσονέτες και ελληνικά δημοτικά τραγούδια.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η ορχήστρα πηγαίνει στο εξωτερικό. Πριν 4 χρόνια είχε λάβει μέρος στο φεστιβάλ ορχηστρών στην Ολλανδία. 
Και κάτι ακόμα : ο διευθυντής ορχήστρας, δεν είναι παραπάνω από 11 χρονών !
 

Επιστροφή στην κορυφή

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Θα δώσουν τρεις συναυλίες στη Σουηδία

Η ΠΑΙΔΙΚΗ ορχήστρα των Μοντεσσοριανών Σχολείων, είναι καλεσμένη στη Σουηδία για να δώσει 3 συναυλίες. Η ορχήστρα που αποτελείται από παιδιά από 8 έως 11 ετών θα ερμηνεύσει έργα των : Μότσαρτ, Σούμπερτ, Βέρντι, καντάδες, καντσονέτες και ελληνικά δημοτικά τραγούδια.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η ορχήστρα πηγαίνει στο εξωτερικό. Πριν 4 χρόνια είχε λάβει μέρος στο φεστιβάλ ορχηστρών στην Ολλανδία. 
Και κάτι ακόμα : ο διευθυντής ορχήστρας, δεν είναι παραπάνω από 11 χρονών !

Επιστροφή στην κορυφή

    

ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ
ΤΕΤΑΡΤΗ 26 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1992
"Η κουτσομπόλα" στο "Εφημεριδάκι"
Το "Εφημεριδάκι" έχει τη μεγάλη χαρά να φιλοξενεί σήμερα στις στήλες του μία Εφημερίδα. Πρόκειται για την εφημερίδα που εκδίδεται κάθε μήνα από τα Μοντεσσοριανά Σχολεία με τη συμμετοχή παιδιών από όλες τις τάξεις και υπεύθυνη δασκάλα την κυρία Ε. Αντωνοπούλου.
Η εφημερίδα λέγεται "κουτσομπόλα", αλλά ο τίτλος της δεν αποδίδει τον πλούτο, την ευρύτητα και το κέφι των θεμάτων με τα οποία καταπιάνεται. Κι ας είναι μικρή, κι ας είναι μονόφυλλη, η εφημερίδα των παιδιών αυτών αξίζει να μπει κοντά στις άλλες, τις μεγάλες εφημερίδες.

   

Επιστροφή στην κορυφή

ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ
Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 1964
Ένα υποδειγματικό Μοντεσσοριανό σχολείο

                                                 ΑΞΙΕΠΑΙΝΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΗΣ κ. ΑΙΚ. ΖΑΧΟΠΟΥΛΟΥ 

Σιωπή, παράξενη για σχολείο τυλίγει τις πρωϊνές ώρες το Μοντεσσοριανό Εκπαιδευτήριο που στεγάζεται σ' ένα παλιό σπίτι της οδού Σαρανταπόρου. Αλλά το μυστήριο είναι εύκολο να λυθεί όταν μπορέσει να κοιτάξει κανείς πίσω από τις κλειστές πόρτες. Τα νήπια και τα μεγαλύτερα παιδιά, καθισμένα κάτω στο πάτωμα ή σε χαμηλά τραπέζια, βρίσκονται αφοσιωμένα στην εργασία που τους αρέσει, στην αριθμητική η τη φυτολογία ή την γεωγραφία. 
Τα παιχνίδια τους - γιατί όλα τα μαθήματα, όλη η διδασκαλία, γίνεται με παιχνίδια - απευθύνεται σε μια βαθιά, μυστηριακή σχεδόν ικανότητα, με την οποία η φύση έχει εξοπλίσει τα πρώτα χρόνια του τον άνθρωπο. Την αυξημένη ευαισθησία με την οποία οπλίστηκε το παιδί για να εξοικειωθεί και να γνωρίσει το περιβάλλον. Ειδικά παιχνίδια για την άσκηση της αφής, της ακοής, της οράσεως και της οσφρήσεως ακόμη, χρησιμοποιούνται για να το οδηγήσουν, όχι μόνο στη γνώση, αλλά και στο μαγικό κόσμο των ήχων και των χρωμάτων. Απλά, αλλά με τρόπο άμεσο που ποτέ δεν ξεχνιέται, διδάσκονται στο δημοτικό και όλα τα άλλα μαθήματα. Όπως βλέπει κανείς τα παιδιά, αφοσιωμένα το καθένα στο δικό του έργο, να ψιθυρίζουν όταν θέλουν να ζητήσουν βοήθεια ή να συνεργαστούν το ένα με το άλλο, έχει την αίσθηση πως παρακολουθεί τους ανεπαίσθητους ήχους, την ανάπτυξη ενός φυτού που θερμαίνεται και τρέφεται στα σπλάχνα της γης….. 
Η μεγάλη παλιά βίλα, στην οποία στεγάζεται σήμερα, θα ήταν ίσως αρκετή για ένα οποιοδήποτε σχολείο. Όχι όμως γι' αυτό, που αφήνει στα παιδιά πρωτοβουλία και άνεση, που δεν τα κρατάει καθηλωμένα σε θρανία, που τα παροτρύνει να κινούνται για να βρουν τα παιχνίδια - επιστημονικό υλικό, που τα εξοικειώνουν με τις διάφορες έννοιες της διδασκαλίας.
Ανάμεσα στα τόσα και τόσα που γίνονται στον τόπο μας, θα έπρεπε να βοηθηθεί και το Μοντεσσοριανό Εκπαιδευτήριο των Πατησίων. Όχι τόσο για να βοηθηθεί το συγκεκριμένο σχολείο και να ωφεληθούν τα συγκεκριμένα παιδιά. Αλλά για να λάμψει το παράδειγμα. Ένα κατάλληλο κτίριο είναι βέβαιο πως θα έκανε πιο γνωστό το σύστημα, πιο κατανοητά τα αποτελέσματά του. Και - ποιος ξέρει ; -ένα τέτοιο παράδειγμα θα οδηγούσε ίσως σιγά-σιγά κι' άλλα σχολεία μακριά από τον μαυροπίνακα και την έδρα, σε άλλους τρόπους διδασκαλίας πιο κοντινούς, στην αγάπη και στη στοργή, επομένως, πιο φυσικούς.
Μ.Κ.
    

Επιστροφή στην κορυφή

ΤΟ ΒΗΜΑ
ΤΕΤΑΡΤΗ 17 ΙΟΥΝΙΟΥ 1964 
ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Γελαστή παιδεία 
 Η αρετή της ψυχής θεμέλιος λίθος σε κάθε τέλειο έργο. Πανάρετος ο ίδιος, το διαλάλησε από το βήμα του "Παρνασσού" ο όσιος της αρχιτεκτονικής, καθηγητής κ. Πικώνης. "Μονάχα από την αρετή της ψυχής πηγάζει το τέλειο έργο και η αληθινή παιδεία". Το είπε παρουσιάζοντας το έργο της κ. Ζαχοπούλου. Για το ίδιο έργο μίλησαν και ο Σπύρος Μελάς και ο κ. Στρατουδάκης και ο κ. Απλακίδης σε μια αίθουσα γεμάτη από μητέρες και δασκάλες…..
Βλέπαμε στον επάνω όροφο του "Παρνασσού", το πλούσιο υλικό που έφερε από το εξωτερικό η κ. Ζαχοπούλου και θυμόμασταν πόσο παγερή στην βλοσυρότητά της ήταν η παιδεία του καιρού μας. Παιδεία με την έννοια του παιδεμού. Πένθος όταν πηγαίναμε στο σχολείο, πανήγυρη όταν χτυπούσε το κουδούνι της εξόδου. Τώρα, τα Μοντεσσοριανόπουλα δεν ξεκολλούν από τα καρεκλάκια τους. Αφήνει κανείς τις τερπνές στιγμές του ; Μικροί δημιουργοί κόσμων που ανασύρουν από το συρτάρι τους τον Ζακχαίο και τον στήνουν στο χάρτινο κλωνάρι της συκιάς. Καταλύουν και αναγείρουν τον πλανήτη μας αφαιρώντας ή τοποθετώντας στην Υδρόγειο θραύσματα που σχηματίζουν τις ηπείρους, τα κράτη, τα βουνά, τις θάλασσες.
Παιγνίδι και η αριθμητική που είναι το άγχος πολλών παιδιών. Ενδιαφέρον αποκτά κι' αυτή η άχαρη γραμματική. Απτή η ιστορία.
Μεγάλο έρωτα θα είχε για το παιδί η Μοντεσσόρι για να στύψει τόσο το μυαλό της και να του κάνει χαρούμενα τα πρώτα σχολικά βήματα. Από έρωτα για το παιδί πρέπει να κατέχεται και η κ. Ζαχοπούλου που, μητέρα η ίδια, φιλοδοξεί με τις ισχνότατες υλικές δυνατότητές της να μεταφυτεύει το Μοντεσσοριανό σχολείο στην Ελλάδα. 
Δεν είναι η πρώτη. Αλλά είναι η περισσότερο επίμονη στην αφύπνιση του ενδιαφέροντος της πολιτείας και της κοινωνίας. Απαραίτητη η παρουσία και των δύο για να προκόψει ένα σύστημα δαπανηρό. Από εργοστάσια του εξωτερικού έρχεται το υλικό. Και πού να το χωρέσεις ; χρειάζεται άπλα. Κάθε παιδί με το τραπέζι του, κάθε τραπέζι με το καρεκλάκι του. Όχι δε η συρροή που παρατηρείται στα δημοτικά μας σχολεία. Είκοσι, το πολύ, σε κάθε τάξη. Αριθμός αντιοικονομικός για ιδιώτη. Ένα ιδανικό ζητεί τώρα τη στέγη του. Ο ζωτικός χώρος λείπει από την παιδαγωγό. Θα ενδιαφερθεί το Κράτος ; Κι' αν αυτό, βραδυφλεγές καθώς είναι, φανεί απρόθυμο, επίσης απρόθυμοι θα φανούν και οι οικονομικοί οργανισμοί και οι άρχοντες του κεφαλαίου ;….
Για "φιλοπατρία" εκ του ασφαλούς μίλησε ο κ. Πικιώνης. "Δεν έλειψαν οι φιλοπάτριδες…Άλλωστε, δεν πρόκειται παρά για μια γενναιοδωρία ασφαλή που θα πάρει πίσω τη δωρεά της". Γενναιοδωρία με το αζημίωτο. Προσφιλής για τον Έλληνα συνδυασμός. Να, μια ευκαιρία.

                                                                                                          Π. ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ
   

Επιστροφή στην κορυφή

Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ
12 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1978
                                                                     Οι μικροί μας φίλοι

Το κομμάτι αυτό γράφεται για χάρη των μικρών φίλων του ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ από τα Μοντεσσοριανά Πρότυπα Σχολεία στο Τατόι, που με τη μικρή τους ορχήστρα εκπροσώπησαν τόσο επάξια την Ελλάδα σε μια καλλιτεχνική εκδήλωση, στην πόλη Κερκάτ της Ολλανδίας. Ανάμεσα σε 24 κράτη, που έλαβαν μέρος, κατέλαβαν την πρώτη τιμητική θέση και επελέγησαν να παίξουν στο Δημαρχείο της πόλης μπροστά σε 4.000 κόσμο. 
Έτσι, μπράβο λοιπόν ! Από μικροί οι Έλληνες πρέπει να μάθουν να ενδιαφέρονται περισσότερο για καλλιτεχνικές εκδηλώσεις παρά για…ποδόσφαιρο.

    

Επιστροφή στην κορυφή

Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ
Το club των νέων
Επιμέλεια ΦΕΜΗ ΚΑΝΕΛΛΟΥ

ΜΟΥΣΙΚΗ : Μέρος της γενικής αγωγής του παιδιού
Για άλλη μια φορά, η Παιδική Ορχήστρα των Μοντεσσοριανών Σχολείων, που την αποτελούν παιδιά 8-11 χρονών, θα γίνει ο μουσικός πρεσβευτής μας στο εξωτερικό, καλεσμένη από τη Μορφωτική Ομοσπονδία Σουηδίας, για να δώσει τρεις συναυλίες στη σκανδιναβική αυτή χώρα.
Συγκεκριμένα, πριν από τέσσερα χρόνια, είχε προσκληθεί από την Ολλανδία για να πλαισιώσει το Φεστιβάλ Ορχηστρών που έγινε εκεί και απέσπασε το θαυμασμό και τα επαινετικά σχόλια τόσο του κοινού, όσο και των ειδικών. Αποτέλεσμα αυτού του θριάμβου, ήταν να κάνει πέντε εμφανίσεις μέσα σε τρεις μέρες, αντί για δύο συναυλίες που είχαν καθοριστεί. 
Το σημαντικό είναι ότι τα παιδιά που αποτελούν αυτήν την ορχήστρα, δεν είναι μόνο τα ταλαντούχα, αλλά το σύνολο των παιδιών της Τετάρτης, Πέμπτης και Έκτης ενός Δημοτικού σχολείου. Επίτευγμα, που οφείλεται στη διδασκαλία της μουσικής, που αρχίζει συστηματικά στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα που προβλέπει το υπουργείο Εθνικής Παιδείας, από το Νηπιαγωγείο ως την Έκτη του Δημοτικού, για όλα τα παιδιά χωρίς καμιά διάκριση.
Η διδασκαλία γίνεται πάνω στις αρχές της Μαρίας Μοντεσσόρι, του Νταλκρόζ και του Καρλ Ορφ και είναι μέρος της γενικής αγωγής του παιδιού. Την ορχήστρα διευθύνουν τα ίδια τα παιδιά με υπευθυνότητα και συνέπεια. Το πρόγραμμα που παρουσιάζουν περιλαμβάνει κλασικά κομμάτια Σούμπερτ, Χαίντελ, Μόζαρτ, Βέρντι και καντάδες και καντσονέτες και προπαντός ελληνικά τραγούδια απ' όλα τα μέρη της χώρας μας. 
Ύστερα απ' όλα αυτά, αναρωτιέμαι, μήπως θα έπρεπε οι υπεύθυνοι του τόπου μας να βοηθήσουν, ώστε η περίπτωση αυτή να περάσει σ' όλα τα ελληνικά σχολεία ; 

ΦΕΜΗ


Επιστροφή στην κορυφή

   

ΤΑ ΝΕΑ
ΣΑΒΒΑΤΟ 10 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1979
Συγχαρητήρια στον μικρό μαέστρο
Άνοιξε χθες στο Ζάππειο Μέγαρο η Παγκόσμια έκθεση Φωτογραφίας, με θέμα "Τα παιδιά του κόσμου μας", που θα διαρκέσει μέχρι τις 25 του μήνα. Τα εγκαίνια της έκθεσης, που οργανώνει η Ελληνική Επιτροπή Συνεργασίας με την Ουνισέφ και το Γερμανικό Ινστιτούτο Γκαίτε, έκανε η σύζυγος του Προέδρου της Δημοκρατίας κα Ιωάννα Τσάτσου.
Στη χθεσινή όμως έκθεση, που είναι πλούσια σε φωτογραφικό υλικό και δείχνει παιδιά απ' όλες τις χώρες, από τη βρεφική τους ηλικία μέχρι την εφηβεία, την παράσταση "έκλεψε" η Ορχήστρα των Μοντεσσοριανών Προτύπων σχολείων, που πριν 2 μήνες - όπως είχαμε γράψει - είχε αποσπάσει πολλά χειροκροτήματα στη γιορτή του ΠΙΚΠΑ.
Έτσι και χθες, η παιδική ορχήστρα, που έχει ήδη στο ενεργητικό της ένα διεθνές βραβείο (τον περασμένο Ιούλιο στο Κελ Κράντε της Ολλανδίας διαγωνίσθηκε και πέρασε γνωστή επαγγελματική ορχήστρα του εξωτερικού !!), έκανε πολλούς να τη θαυμάσουν. Την παράσταση πάντως, "έκλεψε" ο μόλις πεντέμισι χρονών μαέστρος της ορχήστρας, Πάνος Παρθενίου, που έπαιξε όλα σχεδόν τα όργανα και διηύθυνε …Σούμπερτ ! H κα Τσάτσου κατενθουσιασμένη, τον φίλησε και του ευχήθηκε να γίνει "μεγάλος και τρανός".
Στη διάρκεια της έκθεσης, θα γίνουν διάφορες εκδηλώσεις από παιδικές χορωδίες και παιδικά συγκροτήματα, καθώς και προβολές ταινιών.
γ.λ.α.
   
 

Επιστροφή στην κορυφή


"ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ"
Για να μαθαίνουν καλύτερα χωρίς να βαριούνται οι πιτσιρίκοι μας
 ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΙ ΠΕΙΡΑΜΑ ΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ 
Μια αριστοτεχνική ορχήστρα από πιτσιρικάδες και δεσποινιδούλες 6 έως 9 ετών έδωσε χθες το μεσημέρι στο ξενοδοχείο "Κινγκ Πάλλας" μία ολιγόλεπτη συναυλία μουσικής. Οι μικροί μαθητές είχαν μπροστά τους μια τεράστια πολύχρωμη παρτιτούρα που εκτελούσαν με μεγάλη ευχέρεια. Ήταν ένα μικρό τεστ, μια μικρή απόδειξη για τα αποτελέσματα του νέου εκπαιδευτικού συστήματος που ακολουθεί η κ. Παρθενίου-Παρασκευοπούλου.
Η εκδήλωση είχε για θέμα την παρουσίαση από την κ. Παρθενίου-Παρασκευοπούλου "ενός νέου προγράμματος δημοτικής εκπαιδεύσεως, με σύγχρονα μέσα διδασκαλίας και την κατάλληλη προετοιμασία του διδακτικού προσωπικού".
Τα αποτελέσματα από την εφαρμογή αυτού του προγράμματος, είπε η κ. Παρασκευοπούλου, που ηγείται ομάδας εκπαιδευτικών σε δημοτικό σχολείο, ενώ διετέλεσε καθηγήτρια της Ραλείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας, έχουν παρουσιασθεί και στο υπουργείο Παιδείας, στα πλαίσια της αναδιοργάνωσης της εκπαίδευσης στα Δημοτικά Σχολεία και τις Παιδαγωγικές Ακαδημίες.
Η μουσική είναι ένα σπουδαίο μέσον αγωγής του ανθρώπου και ιδιαίτερα του παιδιού, τόνισε η εκπαιδευτικός. Το παιδί που δυσκολεύεται σε κάποιο μάθημα, σημαίνει πως δεν του αρέσει. Δεν υπάρχει όμως κανένα παιδί που να μη χαίρεται τη μουσική, ιδιαίτερα όταν του δίνεται η ευκαιρία να συμμετέχει σε μια ορχήστρα, έστω κρατώντας μόνο το χρόνο με δύο ξυλαράκια. Με αυτόν τον τρόπο χαίρεται και καλλιεργεί το αυτί, αν είναι παράφωνο και ταυτόχρονα ασκεί τη συγκέντρωσή του, την ετοιμότητά του, την αυτοκυριαρχία του, μαθαίνει να πειθαρχεί στο μαέστρο και αναπτύσσει το αίσθημα της ευθύνης για την επιτυχία του συνόλου. Επιπλέον, προσέχει περισσότερο τα λόγια των τραγουδιών γιατί σε κάποια συλλαβή θα πρέπει να χτυπήσει ή να μη χτυπήσει το όργανό του, ενώ με τα λόγια του στίχου παίρνει γνώσεις για το περιβάλλον που ζει, αλλά και αρχές αγωγής για την κοινωνική του παρουσία. Επίσης, γνωρίζουμε όλοι από πείρα, συνέχισε η κ. Παρασκευοπούλου, πως στο πρόγραμμα της δημοτικής Εκπαίδευσης υπάρχει το μάθημα της μουσικής και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες και τους φοβερούς κόπους των δασκάλων δεν δίνει αποτελέσματα.
Ως αίτια για την αποτυχία του μαθήματος της μουσικής αναφέρθησαν κατά καιρούς οι λίγες ώρες διδασκαλίας και το ότι δεν γίνεται σωστή δουλειά με το σύνολο των μαθητών και τέλος ότι τα Ελληνόπουλα δεν έχουν μουσική αγωγή, ούτε ταλέντο… Το λάθος, επισημαίνει η κ. Παρασκευοπούλου, δεν οφείλεται στο Ελληνόπουλο, αλλά στη μέθοδο διδασκαλίας. Τα παιδιά που μαθαίνουν τη μουσική από το βιβλίο δεν πρόκειται ποτέ να μάθουν μουσική. Ενώ στο πείραμά μας, είπε, τα παιδιά ήρθαν σε άμεση επαφή με τα διάφορα μουσικά όργανα , τις χρωματιστές παρτιτούρες και μέσα σε 2 χρόνια γνώριζαν να παίζουν και να διαβάζουν μουσική. Η ψυχολογία και η σωστή παιδαγωγική μέθοδος έφεραν σε μικρό διάστημα το ποθητό αποτέλεσμα τόσων χρόνων.
 

Επιστροφή στην κορυφή
    

ΤΟ ΒΗΜΑ
ΠΕΜΠΤΗ 20 ΜΑΊΟΥ 1976
ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Γελαστή έκσταση
Οι ενθουσιασμοί έχουν το στοιχείο της υπερβολής. Σε ενθουσιασμούς απέδωσα μια επιστολή του Δημήτρη Μυράτ στα "Νέα". Καλλιτέχνης με καλλιέργεια και ευαισθησία, εκατό τοις εκατό άνθρωπος του θεάτρου, γεννημένος και μεγαλωμένος στο θέατρο. Και να τον βλέπεις να εκστασιάζεται τόσο από μια παιδική συναυλία, ώστε να υποστηρίζει ότι από τη θεατρική παιδεία προτιμά "να αγωνιστούμε για την καθιέρωση της υποχρεωτικής διδασκαλίας της μουσικής στα σχολεία μας".
Ο νους μου πήγε στην ωδική των σχολικών μου χρόνων που ήταν θρίαμβος της καζούρας και της μουσικής ασυναρτησίας. Όταν όμως βρέθηκα στη συναυλία της Παιδικής Ορχήστρας στο θέατρο Χατζηχρήστου κατάλαβα ότι η έξαρση του κ. Μυράτ δεν είχε φύγει από τα όρια του μέτρου. Συναυλία νηπίων και θηλαζόντων. Δέκα ετών ο πρεσβύτερος, έξη ο νεότερος. Κορίτσια και αγόρια του Δημοτικού. Μαεστράκια που παθαίνονταν και μετέδιδαν στους εκτελεστές τον παλμό τους. Πειθαρχημένοι αυτοί στις κινήσεις του αρχιμουσικού. Δεν έπαιζαν δε τα παιδιά κάλαντα. Έπαιζαν Χαίντελ, το απόσπασμα από το Ορατόριο "Μεσσίας". Διευθυντής ο Α.Μ. ετών 10, σημείωνε το πρόγραμμα. Χαίντελ, Σούμπερτ, Βέρντι… ελληνικές μελωδίες στο Β΄ Μέρος. Σε μια απ' αυτές ο αρχιμουσικός ο Α.Σ. ετών έξη. Ο νεότερος, υποθέτω, μαέστρος της Οικουμένης…..
Παιδική ορχήστρα δεν θα υπήρχε αν δεν βρισκόταν ο ένας, στο πρόσωπο μιας γυναίκας, της Καίτης Παρασκευοπούλου. Τέτοιο πείσμα ! Τόση μαχητικότητα ! Παντού οι εναντιότητες : το Κράτος που αγνοεί προσπάθειες τις οποίες όφειλε να επιστρατεύσει. Με πίστη στον εαυτό της και στις διάχυτες δυνάμεις των παιδιών η κ. Παρασκευοπούλου, χτυπημένη από πολλές πλευρές, αντιστασιακή απέναντι της μοίρας της συνεχίζει τη μάχη της, όταν η στεγνή λογική την καλεί να καταθέσει τα όπλα. Αντί να συνθηκολογήσει καλεί σε "θαύματα" όπως αυτό της περασμένης Δευτέρας….

 Π. ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ

Επιστροφή στην κορυφή